Finaleplaats tijdens IDSF International Open!!

Afgelopen week hebben wij ongeveer de hele wereld over gereisd. Het begon met het trainingskamp van Team Focus in Italië. We zijn eerst op maandag 9 februari vertrokken van Eindhoven naar Pisa, om daar les te hebben en Herman zijn nieuwe pak op te halen. De volgende dag begon ons trainingskamp en dat zou tot en met donderdag duren. Dit trainingskamp is altijd erg leerzaam en gezellig, maar vooral heel zwaar. Iedere dag ongeveer 6 uur op de vloer in de vorm van workshops, lessen, trainingen, wisselen van partners, alleen dansen en natuurlijk de finales.

 Na dit trainingskamp heb je echt overal spierpijn, maar onze week zat er nog lang niet op. Op vrijdag om 5.00 uur opgestaan, om om 08.30 te vliegen van Pisa naar Parijs. Op het vliegveld aangekomen bleek dat we 1.30 uur vertraging hadden. Dit door sneeuw in Parijs. We hadden een overstap tijd van 1.20 uur en zouden dit dus niet meer gaan halen. Bij aankomst in Parijs gerend voor ons leven, maar helaas, het vliegtuig was 10 minuten ervoor al vertrokken. Wij waren niet de enigen die de vlucht naar Salt Lake City hadden gemist en we moesten dus gaan zoeken naar een andere mogelijkheid om voor zaterdag in Vancouver te komen.

 De eerst volgende vlucht naar Vancouver was pas op zondag weer, wat voor ons natuurlijk geen optie was. Na wat regeltjes te hebben verbroken zijn wij toch op een vlucht gezet via Montreal naar Vancouver en zouden die vrijdag avond nog aankomen! Super, alleen na aankomst in Montreal waren wij er wel, maar onze bagage helaas niet. Wel hebben wij altijd onze danskleding en dansschoenen in onze hand bagage. Dus de wedstrijd konden we dansen, maar zonder make-up, haarspray en spelden of schone/andere kleding. Na 5 uur wachten in Montreal gingen we door naar Vancouver. In het hotel aangekomen even in bad en direct naar bed. We hadden er 30 uur over gedaan om van Pisa naar Vancouver te komen.
De volgende ochtend hoopte ik bij onze Poolse dans vrienden ( Wiktor Kizka en Margeret Garlicka) wat make-up en haar spullen te lenen. Helaas ook zij hadden geen bagage. Op naar Simone Segatori en Anette Sudol. Van haar mochten we alles lenen. Gelukkig.
Onze eerste ronde was om 15.00 uur, dat vooraf ging met een vlaggenparade. De kwart finale was om 19.30 uur gepland en hiertussen moesten de shows van alle paren gerepeteerd worden. Je begrijpt het al, ook onze spullen voor de show zaten in onze koffers. Toch wilde de organisator graag dat we de show deden, dan maar in onze gewone kleding. Als dansers geeft dit niet echt een super gevoel, maar volgens de organisator zou het publiek dit wel enorm kunnen waarderen. Dus ok. We wilden nog even snel wat eten, maar het was valentijnsdag en alle restaurants zaten vol. Room service duurde ook 1.30 uur, dus geen eten. Voor dansers is een trainingskamp, weinig slapen, tijdsverschil en geen eten een slechte voorbereiding voor de wedstrijd, maar het moest maar. Het zou niet het beste dansen worden, maar we hebben wel het publiek geëntertained en met veel passie en gevoel gedanst.
Aan het einde van de avond hadden we 4 rondjes gedanst en in de finale 5 dansen + 2 solo dansen gedanst. We waren kapot. We hebben uiteindelijk een mooie 6de plaats behaald. Op een IDSF International Open een super prestatie, veel punten en zelfs wat prijzengeld. De nummers 1 tot en met vier waren top 10 paren van de wereld. Een heel sterk veld dus en geweldig om tussen deze paren een finale te mogen dansen.
Tot slot moesten we nog onze show in spijkerbroek geven, wat natuurlijk een enorm contrast was, ten opzichte van de andere shows. Het publiek kon er gelukkig erg om lachen.
We lagen uiteindelijk om 02.00 's nachts in bed en moesten er om 03.45 weer uit. Een bed heeft nog nooit zo lekker gelegen. Om 04.15 werden we samen met het Poolse paar opgehaald met een limousine! Geweldig. Wat een luxe.
Het vliegtuig vertrok om 06.30 naar Atlanta en daarna naar Amsterdam. Home, sweet home. We waren om 11.00 op maandag ochtend weer terug thuis. Helaas alleen zonder bagage, want die is nog in Montreal.